جایگاه مسیحیان در دعای یهویان

مسیحیت تبشیری/پولسی خود را ادامه دهنده و تکمیل کنندهی دین و آیین یهود میداند. کتاب مقدس مسیحیان که شامل دو بخش است، بیشترینهی آن (عهد عتیق) از اسفار خمسه (تورات) گرفته تا داستان پادشاهان و پیامبرانش مربوط به باورها و آیین یهود است. عهد جدیدِ کتاب مقدس در مقایسه با عهدعتیق بخش کوچکی (کمتر از 1/3) از تمامی کتاب که مورد باور مسیحیان است را شکل میدهد. باور مسیحیان به تورات مستند به نگاه عیسی مسیح بدان چنین است:
«گمان مبرید که آمدهام تا تورات یا صُحُف انبیا را باطل سازم. نیامدهام تا باطل نمایم، بلکه تا تمام کنم»[1].
یهودیان مسیحیان را چگونه میبینند؟
«اپیفان یادآوری میکند که صفت ناصری همچنان که بر پیروان یک فرقهی مسیحی عامل به آداب مذهب یهود اطلاق شده، گاه به همهی مسیحیان نیز تعمیم یافته است. او میافزاید که یهودیان در لعن خود بر مسیحیان این واژه را به کار میبرند؛ چنانکه در متن دوازدهمین دعای آمده و بُن سیروِن آن را نقل کرده و زمان آن را سدهی اول دانسته است، بدین شرح است:
باشد که مرتدان را امیدی نباشد! قدرت عجب و کبر را بیدرنگ در روزگار ما ریشه کن ساز! و ناصریان و بدعتگزاران در یک لحظه نابود گردند! از کتاب زندگان پاک شوند! و در شمار صالحان نوشته نشوند! متبارک باشی تو که متکبران را به سر فرود آوردن وا میداری!»[2]
_______________________
پینوشتها
[1]- متی 5: 17.
[2]- قرآن و کتاب مقدس درون مایههای مشترک، دنیزماسیون، ترجمهی فاطمه سادات تهامی، تهران، دفتر پژوهش و نشر سهروردی، 1379، ص 750.

پرتوی بر ظلمت...