اخلاق+شریعت

اخلاق رکن رکین در سعادت و سلامت جامعه است. اگر جامعهای از اخلاق تهی شد، از آرامش و خوشبختی خالی شده است. با اخلاق حقوق پاسداری میشود، وظایف و مسولیتها به صورت خودکار و به نحو درست انجام میگیرد و در یک کلام همه از جماد و گیاه و انسان روی خوش میبینند. اسلام یکی از ارکانش را اخلاق قرار داده است؛ هر چند مسلمانانی در طول تاریخ و در جایگاه و موقعیتهای گوناگون، بدین رکن بیمهری فراوان نموده و چهرهی زیبای اسلام را با رفتار به دور از اخلاق زخمی ساختهاند!
فرقهی مسیحیت تبشیری/پولسی خود را جلو دار اخلاق و برترین دین و آیین مینامد. مسیحیان با شریعت میانهی خوبی ندارند؛ هر چند برخی در سخن خود را ملتزم بدان مینامند. پولس به روشنی با شریعت به نبرد برخاسته است. او مدعی است که: « حقیقت امر این است که هرگاه بکوشیم نجات و سعادت الهی را از راه انجام احکام شریعت بدست آوریم، همیشه نتیجهاش این میشود که مورد خشم و غضب خدا قرار میگیریم؛ زیرا هیچگاه موفق نمیشویم آن احکام را کاملا رعایت کنیم. ما تنها زمانی میتوانیم قانون شکنی نکنیم که اصلا قانونی وجود نداشته باشد. پس نتیجه میگیریم که خدا برکات خود را از راه ایمان به ما عطا میکند، همچون یک هدیه. حال، چه مراسم مذهبی را رعایت کنیم و چه نکنیم، اگر ایمانی مانند ایمان ابراهیم داشته باشیم، بی شک آن برکات نصیب ما نیز خواهد شد، چون از لحاظ ایمان، ابراهیم پدر همگی ماست».
این در حالی است که در کتاب مقدس در کنار اخلاق شریعت هم خودنمایی میکند. بدین مورد بنگرید:
«.موعظه بالای کوه درباره دعا کردن
و چون عبادت کنی، مانند ریاکاران مباش زیرا خوش دارند که در کنایس و گوشههای کوچهها ایستاده، نماز گذارند تا مردم ایشان را ببینند. هرآینه به شما میگویم اجر خود را تحصیل نمودهاند. لیکن تو چون عبادت کنی، به حجره خود داخل شو و در را بسته، پدر خود را که در نهان است عبادت نما؛ و پدر نهان بینِ تو، تو را آشکارا جزا خواهد داد. و چون عبادت کنید، مانند امّتها تکرار باطل مکنید زیرا ایشان گمان میبرند که بهسبب زیاد گفتن مستجاب میشوند.
_________________
پینوشتها
[1]. رومیان 4: 15-16.
[2]. متی 6: 5-7.

پرتوی بر ظلمت...